سایه مرگ

قرار نبودعاشق بشی بری سراغ دیگری

کاش از چشات خونده بودم. دیده بودم. بازیگری ...

چشام میترسه از چشات که خالی از صداقته

به کی بگم درد دلی که سهم اون خیانته

دل تنگ

اگر یه روز شنیدی که صد نفر دلشون برات تنگ شده بدون اولیش منم اکر یه روز شنیدی که ده نفر دلشون برات تنگ شده بدون اولیش منم اگر یه روز شنیدی هیچ کس دلش برات تنگنشده بدون من مردم!!!!

*****************************************************************

تو فکر یک سقفم!

یک سقف بی روزن!

یک سقف پا برجا!

محکم تر از آهن!

سقفی که تن پوش هراس ما باشه!

تو سردی شبها لباس ما باشه!

سقفی اندازه قلب من و تو

واسه لمس دلواپسیها!

برای شرم لطیف آینه ها

واسه پیچیدن بوی اطلسیها!

زیر این سقف با تو از گل. از شب و ستاره میگم!

از تو و خواستن تو میگم دوباره میگم!

زندگیمو زیر این سقف - با تو اندازه میگیرم!

گم میشم تو معنی تو - معنی تازه میگیرم!

سقفمون - افسوس و افسوس ! - تن ابر آسمونه!

یه افق یه بی نهایت - کم ترین فاصله مونه!

تو فکر یک سقفم!

یک سقف رویایی!

سقفی برای ما

حتی مقوایی!

تو فکر یک سقفم!

یک سقف بی روزن!

سقفی برای عشق

برای تو با من!

زیر این سقف - اگه باشه! میپیچه عطر تن تو!

لختی پنجره هاشو می پوشونه پیرهن تو!

زیر این سقف خوبه عطر فراموشی بپاشیم!

آخر قصه بخوابیم - اول ترانه پاشیم!

(((((((چند سطري از حرفهاي دلم)))))))

 كاش مي شد نغمه ياران شنيد
كاش مي شد شور و مستي را چشيد
كاش مي شد بانگاهش تر شويم
كاش مي شد ناز او را هي كشيد
كاش مي شد عشوه معشوق ديد
كاش مي شد رنج عشقش را كشيد
كاش مي شد همچو باران در كوير
با دل و جانش تمنا را كشيد
كاش مي شد با لبانش يار بود
كاش مي شد نوش دارو را چشيد
كاش مي شد همراه حرف دلش
كاش مي شد با دل او زار گريست
كاش مي شد غرق خواهش مي شديم
كاش مي شد هق هق عاشق شنيد
كاش مي شد با صدايش مست شد
كاش مي شد با حضورش سبز شد
كاش مي شد در دلش غوغا بريخت
كاش مي شد با لب حسرت گريست
كاش مي شد همچون سياوش بود زار
كاش مي شد نغمه هايش

  تكرار تو

 

اين روزها ، برايم روزهاي دلگيري است ،
مي داني ، اين روزها چندين بار نامت را زير لب زمزمه مي كنم ،
اين روز ها ، از دوري ات بي قرارم ،
بگذار عاشقانه تر بگويم :
اين روزها ، تمام وجودم در يك حرف كوچك " تو " خلاصه شده ،

اين روزها ، آرزو مي كنم :
اي كاش در كوچه هاي كودكي مي ماندم ،
اي كاش سايه ها از ذهنم رخت بر مي بستند ،
و اي كاش مي توانستم سكوت غم انگيز صحراي دلم را بشكنم .

غوطه ور در اين افكار ، ناگاه به خود مي آيم :
همه رفته اند ، و من تنها مانده ام ،

بهت زده و حيران ، در وسط اتاق مي ايستم ،
چه سكوت غمباري !
پارچه هاي سياه روي ديوارها و گل هاي خشك و پژمرده ،
خبر از فصل جدايي و نيستي مي دهد .

آه ، ديگر آفتابي نيست كه هر صبح با طلوع خود ، مرا بيدار كند ،
ديگر كسي نيست تا گرد و غبار دل ابري ام را ، پاك كند ،
ديگر كسي نيست تا مرا با نگاهش ،بدرقه كند ،...

و من دوباره به خود مي آيم :
تو ديگر نيستي،
و من ، امروز ، بي تو ، گمشده اي در كوچه پس كوچه هاي عمرم ،
امروز ديگر به تنهايي خو گرفته ام و جزيي از وجودم شده ،
و ديگر رمقي براي رفتن به انتهاي سفر ندارم .

و امروز من به ياد آن روزها ، و در حسرت ديدارت ، مي گريم ،
و آرزو مي كنم :
اي كاش مي شد يك بار ، تنها يك بار ديگر ، تكرار شوي ...

 

                                                       

     

 

       

                                                اما نمی شود…

                                      دلتنگ با تو بودنم اما نمی شود

                                    بغضی نشسته توی دلم وانمی شود

                                چشمت هزار جمله به من گفت . ناب ناب

                                  چشمت هزار جمله که معنا نمی شود

                                  این هم قلم . دوبال برای خودت بکش

                                  یا می شود که پر بکشی یا نمی شود

                                 هی فکر میکنم که غزل دست و پا کنم

                                    دستم به احترام قلم پا نمی شود

                                   خانم اجازه بوی مرامی دهی ولی

                                من مانده ام چرا من وتو ما نمی شود؟

                                من در کلاس هستم بابا ، نه. آب ، نه

                                    وقت مرور آب و بابا نمی شود

                                    خانم اجازه من بلدم بخششان کنم

                               خورشید. نه. ستاره. نه. اینها نمی شود

                                  خانم اجازه روی لبم بود . غیب شد

                                 مهتاب. نه. نسیم. نه. ای وا نمی شود

                               من گریه ام گرفته. به من صفرمی دهید

                                 فردا جواب می دهم . آیا نمی شود؟

                                  فردا ولی به میمنت چشم های تو

                                  مهمانی است نوبت املا نمی شود

                                فردا دوباره نام تو را بخش می کنم...

                                 فردا دوباره بغض دلم وا نمی شود

 

یاد من باش!

 

 

رفتی و خاطره های تو نشسته تو خیالم!  

بی تو من اسیر دست آرزو های محالم!

 یاد من نبودی اما.من به یاد تو شکستم!

 غیر تو که دوری از من.دل به هیچ کسی نبستم!

 هم ترانه یاد من باش!

 بی بهانه یاد من باش!

 وقت بیداری مهتاب. عاشقانه یاد من باش!

 اگه باشی با نگاهت.میشه از حادثه رد شد!

 میشه تو آتیش عشقت.گر گرفتن و بلد شد!

 اگه دوری.اگه نیستی.نفس فریاد من باش!

 تا ابد تا ته دنیا.تا همیشه یاد من باش...

 

 

 

 

زندگی سه چیز است : اشکی که خشک می شود لبخندی که محو می شود یادی که می ماند و

 

فراموش نمی شود

 

غربت چشمات

 

 

 

دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه

 

دوباره اين دل ديوونه واست دل تنگه

 

 

آخه از تو خوندن ستاره ترانه هام

 

اسم تو براي من قشنك ترين آهنگه

 

 

بي تو يك پرنده اسير بي پروازم

 

با تو اما مي رسم به قله آوازم

 

 

اگه تا آخر اين ترانه با من باشي

 

واسه تو سقفي از آهنگ و صدا مي سازم

 

 

با يه چشمك دوباره منو زنده كن ستاره

 

نذار از نفس بيفتم تويي تنها راه چاره

 

آي ستاره آي ستاره بي تو شب نوري نداره

 

اين ترانه تا هميشه تو رو ياد من مياره

 

 

تويي كه عشقمو از نگاه من مي خوني

 

تويي كه تو تپش ترانه هام پنهوني

 

 

تويي كه هم نفس هميشه آوازي

 

تويي كه آخر قصه ي منو مي دوني

 

 

اگه كوچه صدام يه كوچه باريكه

 

اگه خونم بي چراغه،چشم تو تاريكه

 

 

مي دونم آخر قصه مي رسي به داد من

 

لحظه يكي شدن تو آينه ها نزديكه

 

 

با يه چشمك دوباره منو زنده كن ستاره

 

نذار از نفس بيفتم تويي تنها راه چاره

 

آي ستاره آي ستاره بي تو شب نوري نداره

 

اين ترانه تا هميشه تو رو ياد من مياره

 

 

 

 

دل من تو رو ميخواد

 

 

هر جاي دنيا كه باشي دل من تو رو ميخواد

 

اون ور ابرا كه باشي دل من تو رو ميخواد

 

 

تو برام كعبه عشقي،تو برام قبله حاجت

 

از تو خوندن با تو بودن،واسه من شده عادت

 

 

دل من تو رو ميخواد

 

دل من تو رو ميخواد

 

 

وقتي صداي پاي شب،رو تن من مي شينه

 

نگاه انتظار من،خواب تو رو مي بينه

 

تو خلوت تنهائيام،تو مهربون تريني

 

براي اين شكسته دل،پناه آخريني

 

 

دل من تو رو ميخواد

 

دل من تو رو ميخواد

 

 

هر جاي دنيا كه باشي دل من تو رو ميخواد

 

اون ور ابرا كه باشي دل من تو رو ميخواد

 

 

تو برام كعبه عشقي،تو برام قبله حاجت

 

از تو خوندن با تو بودن،واسه من شده عادت

 

 

دل من تو رو ميخواد

 

دل من تو رو ميخواد

 

 

 

ياس

 

يه روز يه باغبوني يه مرد آسموني

 

نهالي كاشت ميون باغچه مهربوني

 

مي گفت سفر كه رفتم يه روز و روزگاري

 

اين بوته ياس من مي مونه يادگاري

 

هر روز غروب عطر ياس تو كوچه ها مي پيچيد

 

ميون كوچه باغا بوي خدا مي پيچيد(2)

 

 

اونايي كه نداشتند از خوبيها نشونه

 

ديدند كه خوبي ياس باعث زشتيشونه

 

عابراي بي احساس پا گذاشتند روي ياس

 

ساقه هاشو شكستند آدماي ناسپاس

 

ياس جوون بعد اون تكيه زدش به ديوار

 

خواست بزنه جوونه اما سراومد بهار

 

يه باغبون ديگه شبونه ياس رو برداشت

 

پنهون ز نامحرما تو باغ ديگه اي كاشت

 

هزار ساله كوچه ها پر ميشه از عطر ياس

 

اما مكان اون گل مونده هنوز ناشناس(2)

   

                         " بیهوده تکرار "

 

 

دلم تنگ است، دلم میسوزد از باغی که می سوزد
نه دیداری ،نه بیداری ،نه دستی از سر یاری
مرا آشفته میدارد ، چنین آشفته بازاری
تمام عمر بستیم و شکستیم ،به جز بار پشیمانی نبستیم
جوانی را سفر کردیم تا مرگ،
نفهمیدیم به دنبال چی هستیم
                   
                                     عجب آشفته بازاریست دنیا
                                     عجب بیهوده تکراریست دنیا

چه رنجی از محبت ها کشیدیم ،برهنه پا به تیغستان دویدیم
نگاه آشنا در این همه چشم ،ندیدیم و ندیدیم و ندیدیم.
سبک بالان ساحل ها ندیدند،
به دوش خستگان باریست دنیا،
مرا در اوج حسرتها رها کرد،عجب یار وفاداریست دنیا،
                                     
                                   عجب آشفته بازاریست دنیا
                                   عجب بیهوده تکراریست دنیا

میان آنچه باید باشد و نیست
عجب فرسوده دیواریست دنیا
عجب خواب پریشانیست دنیا
عجب دریای طوفانیست دنیا
                                                                                                          
                             عجب آشفته بازاریست دنیا
                              عجب یار وفاداریست دنیا...

 

 

 

اسمتو ببخش به لبهام
بی تو خالیه نفسهام
قد بکش تو باور من
زیر سایه بون دستام

                       خواب سبز رازقی باش
                            عاشق هميشگي باش
                            خسته ام از تلخی شب
                             تو طلوع زندگی باش

من پر از حرف سکوتم
خالیم رو به سقوطم
بی تو و آبی عشقت
تشنه ام کویر لوتم

                            نمیخوام آشفته باشم
                            آرزوی خفته باشم
                            تو نـذار آخـر قصه
                            حرفـمو نگفته باشم

من که گفتم اگه یه روز نباشی دیوونه میشم 

نگفتم میمیرم چون برای به دست آوردنت باید زنده موند!

میدونی مشکل آدما چیه؟

اینه که حتی اجازه نمیدن اونی که میگه دوست دارم یه جوری بهشون ثابت کنه!

 ......

كاش در دهكده عشق فراواني بود
توي بازار صداقت كمي ارزاني بود

كاش اگر گاه كمي لطف به هم ميكرديم
مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود

كاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب
روي شفاف تزين خاطره مهماني بود

كاش دريا كمي از درد خودش كم مي كرد
قرض مي داد به ما هرچه پريشاني بود

كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم
رنگ رفتار من و لحن تو انساني بود

مثل حافظ كه پر از معجزه و الهامست
كاش رنگ شب ما هم كمي عرفاني بود

چه قدر شعر نوشتيم براي باران
غافل از آن دل ديوانه كه باراني بود

كاش سهراب نمي رفت به اين زودي ها
دل پر از صحبت اين شاعر كاشاني بود

كاش دل ها پر افسانه ي نيما مي شد
و به يادش همه شب ماه چراغاني بود

كاش اسم همه دختركان اينجا
نام گلهاي پر از شبنم ايراني بود

كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر
غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود

كاش دنياي دل ما شبي از اين شبها
غرق هر چيز كه مي خواهي و مي داني بود

دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكنيم
راز اين شعر همين مصرع پاياني بود

 افسوس... آن زمان که باید دوست بداریم کوتاهی میکنیم آن زمان که دوستمان دارند لجبازی میکنیم و بعد... برای آنچه از دست رفته آه میکشیم

یکی بود یکی...؟

اینو هم برای همونی مینویسم که نمیاد بخونه,چون

چون دستنوشته هام ارزشی براش نداره

یادته؟

یادته روز اولی که همو دیدیم ...!چشام تو چشات قفل شد؟یادته؟

شاید هیچ حسی در تو بوجود نیومد ولی خیلی سعی کردم خودمو عادی نشون بدم

میخندیدم,بهت زل زده بودم مثل ....

یادته؟

دستمون تو دست هم بود یادته؟

غصه هامون کم کم بود یادته؟

یادته موقع رفتن

موقع خداحافظی

نمیدونم چی شد دستتو گرفتم

نگاه عمیقی بهت انداختم

چشم من به چشم تو افتاد یادته؟

کاری که دست دلم داد یادته؟

با دو دستم گرمی دستاتو حس کردم

وگفتم

مواظب خودت باش

همیشه این اویزه ی گوشم بود که به کسی ابراز علاقه نکنم

کسی بهم عادت نکنه

به کسی عادت نکنم

ولی نمیدونم باز چی شد؟

تو یادته؟

نه,یادت نیست.چون اگه یادت بود که من اینا رو نمی نوشتم

مینوشتم؟

گفتی باید جدا شیم یادته؟

گفتی باید بی وفا شیم یادته؟

یه دفعه ازم بریدی یادته؟

خط رو اسم من کشیدی یادته؟

اما قول دادم به خودم و خدا

دیگه دل ندم به عشق آدما

تو رفتی,بی آنکه

بی آنکه نظر منو بخوای

شاید من میخواستم که .... باشیم

ولی

برو به سلامت

این سطر مختصر را گفتم که او بخواند

هر چه به او نگفتم میخواهم او بداند

او اولش نمیخواست ترکم کند ولیکن

فهمید راز من را,او رفت تا بماند

چاه تنهایی من ...

گاهي آن چنان به فراموشي زندگي مي رسم كه تصويرم در آينه هم مرا به باور خود نمي رساند ... من از چه بگويم كه شادماني به حساب بيايد ... ؟ باور كنيد گاهي آنقدر به بيزاري نزديكم كه عطر خنده را هم نمي فهمم ... من باور خودم را از دست دادم ... ديگر سايه ام هم آن سو تر از من قدم مي زند ... باور كنيد اين ها تصويري از نا اميدي نيست ... باور كنيد من فقط از خودم جدا شدم ... يه جمله منو وحشتناك مي خندونه اون هم اينه كه تو عاشقي ...! فكر كنيد به من مي گن عاشق!

من كجا عاشقي كجا ...؟ هر لحظه ي زندگي من مثل آن حسي مي ماند كه نوزاد هنگام تولد دارد ... من به كي بگم هنوز به اين زندگي عادت نكرده ام ... من مستم ... مدت هاست كه مستم ... آن چنان خمارم كه زمان را نمي فهمم ... همه مي گويند زيادِ روي كردم ... كدام(...) اين شراب را به من خوراند ؟؟؟

 لعنت به او ... لعنت به زيبايي اش ...